Brudno i krwawo
W 1994 Condor, małe studio, które później stało się Blizzard North, rozesłało pitch gry o nazwie Diablo. Na siódmej stronie, wśród wymagań graficznych, jest zdanie, do którego ciągle wracamy:
„Każdy potwór będzie ginął na wiele drastycznych sposobów i będzie wymagał co najmniej 50 klatek animacji”.
Condor, pitch Diablo, 1994
Erich Schaefer, główny projektant i dyrektor artystyczny gry, tak wspominał klimat, o który im chodziło:
„Chcieliśmy, żeby było brudno i krwawo. Chciałem, żeby pierwszego potwora zabijało się, rozwalając mu głowę łopatą, zanim jeszcze dostanie się miecz”.
Erich Schaefer dla IGN, 20 Years of Diablo, 2017
Gra, która wyszła w 1996, jest mroczna i ponura i za to ją kochamy, ale zbyt krwawa nie jest. Każdy zombie w Katedrze pada tak samo. Po ciosie leci parę czerwonych kropek, a po walce podłoga jest czysta. Oto ta sama walka dwa razy, cios w cios. Przeciągnij suwak:
Brutal Diablo to nasze podejście do gry, którą opisywali: ta sama gra, te same zasady, tylko krwawiej.
Gdzie Diablo już krwawiło
Każdy, kto grał w Diablo, pamięta komnatę Rzeźnika. „Ah, fresh meat!”, szarża i podłoga tak przesiąknięta, że ledwo widać kamień. Ta komnata stała się wzorcem dla wszystkiego w tym wpisie, więc poszliśmy przyjrzeć się jej z bliska.
Ta krew to nie efekt. Graficy Blizzard North namalowali ją prosto na kaflach podłogi i ścian i dlatego wygląda tak dobrze. Przez krew przebija cieniowanie kamienia. Tam, gdzie jest jej mało, wystają wierzchy płyt, a szczeliny między nimi zostają ciemne. Na kałużach są blade, mokre z wyglądu zawijasy, rozbryzgi mają kształt gwiazd, krawędzie są twarde, a całość jest ciemna, bliżej jej do starego wina niż do farby. Najedź na obrazek, żeby przyjrzeć się z bliska:

Ustaliliśmy więc sobie jedną zasadę: nasza krew ma wyglądać tak, jakby była z tej komnaty. Jeśli nie da się odróżnić świeżego zabójstwa od namalowanej podłogi dookoła, to jest dobrze.
Skąd się bierze krew
Krew potrzebuje ciała. W 1996 każdy potwór ma jedną śmierć, krótką animację narysowaną przez Blizzard North. Zrobiliśmy nowe z tych samych sprite'ów: własne piksele potwora, pocięte na kawałki wzdłuż ciała i rozrzucone przed tą samą kamerą, którą narysowano oryginalną grafikę. Zombie może teraz wybuchnąć, stracić głowę, pęknąć na pół albo rozpaść się na pasy.
Dwie zasady sprawiły, że było to trudniejsze, niż brzmi. Nowa śmierć musi trwać dokładnie tyle co stara, klatka w klatkę, bo jej ostatnia klatka to już gameplay. Właśnie wtedy zwalnia się kafel potwora i pojawia się jego trup, a w trybie dla jednego gracza od tego zależy kolejność losowań, które przychodzą potem. Zmień to, a to już nie ta sama gra. No i szkielety nie krwawią. Sypią odłamkami kości, wziętymi z najjaśniejszych pikseli własnego sprite'a.
Każda z tych śmierci ma na razie własny efekt dźwiękowy. I śmierci, i ich dźwięki to pierwszy krok: liczymy, że zastąpimy je śmierciami robionymi z modeli 3D. Reszta tego wpisu jest o krwi, którą przelewają.
Czerwień, która przetrwa każdego potwora
Potwory w Diablo dzielą się sprite'ami. Ghul to Zombie, a Kościej to Szkielet, przekolorowane tablicą translacji: małym plikiem, który mówi „zamiast koloru 230 rysuj kolor 140”. To była genialna sztuczka w czasach, gdy liczył się każdy kilobajt, i pierwsza rzecz, która zepsuła nam krew.
Paleta gry ma ładną czerwoną rampę, kolory od 224 do 239. Namaluj nią krew, a potem wybierz potwora i zobacz, co zrobi z niej jego tablica:
Szkielet krwawiłby na szaro, Kościej na ciemnoszaro, Mroczny na bladoniebiesko, a nawet Ghul krwawiłby płaską, kreskówkową czerwienią. Trzy z dziewięciu zestawów sprite'ów w Katedrze to szkielety, więc to masa szarej krwi. Zaczęliśmy szukać kolorów, których nie rusza żadna tablica, i znaleźliśmy: dwanaście odcieni czerwieni pod numerami od 48 do 59, które zostawia w spokoju każda tablica translacji w grze, łącznie z tablicami unikatowych potworów. Krew została czerwona na każdym potworze.
Potem zeszliśmy po schodach. Kolory od 48 do 59 należą do tej części palety, którą każdy obszar przynosi ze sobą, i czerwone są tylko w Katedrze. Przełącz poziom powyżej: w Katakumbach te same dwanaście kolorów to khaki, w Jaskiniach brąz, w Piekle przykurzony fiolet. Nasza krew zrobiła się khaki razem z nimi.
Poprawka czeka, aż wszystko inne będzie zrobione. Kiedy potwór jest rysowany, już po jego własnej tablicy, krew przenosimy na czerwień wspólną dla wszystkich obszarów, bo kolory od 128 do 255 są takie same we wszystkich paletach gry:


Nasza pierwsza wersja przenosiła krew na sam koniec czerwonej rampy i kałuże robiły się prawie czarne, nawet w Katedrze:


Powodem jest to, jak Diablo robi światło. Jego paleta jest pocięta na ciągi po szesnaście odcieni i żeby przyciemnić piksel, gra przesuwa go o kilka kroków w dół jego ciągu. Wyjdziesz poza koniec, a piksel robi się czarny. Przesuń ciemność:
Odrzucona krew siedziała za blisko końca swojego ciągu, więc wystarczyło trochę cienia, żeby wypchnąć ją za krawędź. Pomogło to, że zaczyna się wcześniej: teraz mrok lochu przyciemnia naszą krew dokładnie tak samo jak krew Blizzarda.
Wyjście z pudełka
Każda klatka sprite'a mieszka w pudełku, u zombie 128 na 96 pikseli, i śmierć narysowana z wyprzedzeniem nie może wyrzucić niczego poza nie. Krew, która leci przez całą komnatę, pochodzi z drugiej warstwy, działającej w grze na żywo. Przeciągnij suwak, żeby ją wyłączyć:
Warstwa na żywo rzuca krople według zegara samej gry, dwadzieścia ticków na sekundę. Wysokość każdej kropli trzymamy osobno od jej miejsca na podłodze, więc kropla w powietrzu dalej należy do kafla pod nią: chowa się za właściwą ścianą i łapie właściwe światło, a renderer nawet nie wie, że istnieje jakaś wysokość.
Rzuca też własnymi kośćmi. Kiedy potwór ginie, Diablo resetuje swoje liczby losowe, żeby wylosować loot, a loot nie może się zmienić tylko dlatego, że coś krwawiło. W multiplayerze gra każdego gracza rzuca własny rozbryzg i przez sieć nie idzie nic dodatkowego. Dwóch graczy widzi inne krople z tego samego zabójstwa, co nic nie kosztuje, skoro to coś, na co się tylko patrzy.
Od kwadratowego konfetti do kropli
Warstwa na żywo powstała najpierw pod oryginalną grafikę, gdzie kropla to jeden piksel. Brutal Diablo rysuje grę cztery razy większą i te krople zamieniły się w płaskie kwadraty 4×4 piksele: czerwone konfetti obok odtworzonej grafiki. Teraz każda kropla jest rysowana w drobnych pikselach: ma główkę dokładnie na swojej pozycji, ciemną obwódkę, odblask u góry po lewej, smugę za sobą, gdy leci szybko, i gwiazdę w miejscu, gdzie spada, zwróconą w stronę, w którą leciała:


Dla kałuż wypróbowaliśmy w grze cztery wersje krwi, na tej samej walce, klatka w klatkę: błyszczącą, ponurą, gęstą i taką, która kopiuje komnatę Rzeźnika. Wygrała ostatnia i to z tego pomysłu w tym wpisie jesteśmy najbardziej dumni.
Każdy piksel krwi bierze odcień z podłogi pod sobą. Pamiętasz ciągi po szesnaście? Oświetlony piksel podłogi mówi, o ile kroków przesunęło go światło, więc wiadomo, jaki odcień miał przed oświetleniem. Krew bierze ten sam odcień ze swojej czerwieni, a potem to samo światło przyciemnia jedno i drugie. Rzadka krew przepuszcza wierzchy kamieni, gęsta jest płaska i ciemna, jak w namalowanej komnacie. Testem była sama komnata:
Najpierw zrobiliśmy błyszczącą, ponurą i gęstą. Każda dobrze wyglądała sama w sobie, jako świeży efekt nałożony na podłogę, i w tym był problem: zawsze było widać, że jest nałożona. Po zabawie z nimi zapisaliśmy sobie jedno zdanie: ma być częścią oryginalnej gry tak bardzo, jak tylko się da. Z niego wzięła się czwarta wersja. To samo zabójstwo sekundę później, we wszystkich czterech:

Błyszcząca: jasna, z połyskiem. 
Ponura: ciemniejsza i bardziej matowa. 
Gęsta: zakrywa kamień. 
Komnata Rzeźnika: cieniowana według kamienia. Została.
Wypróbuj
Oto ten sam kod krwi, przeniesiony z gry do twojej przeglądarki, na kawałku prawdziwej podłogi z Katedry, w świetle z gry. Ścian nie ma, więc nie ma też krwi na ścianach, ale krople, ślady i kałuże są takie jak w grze. Uderz zombie albo go zabij:
Podłoga, a nie kratka czy dywan
Krew na podłodze jest zapisywana dla każdego kafla osobno. Każdy kafel podłogi pamięta, ile krwi w niego wsiąkło i w jakich kolorach, po jednym bajcie na jedno i drugie. Prawie nic to nie kosztuje i trzyma się przez cały poziom.
W pierwszym podejściu plama każdego kafla była rysowana w jego własnym rombie i podłoga zamieniła się w kratkę, bo każda plama była ucięta wzdłuż tych samych przekątnych. Teraz każdy kafel maluje swoje piksele z rozbryzgów wszystkich sąsiadów, więc rozbryzg swobodnie przechodzi przez krawędzie kafli, a brzeg kałuży jest wypychany i wciągany piksel po pikselu, żeby był poszarpany:
Następnym problemem była długa walka w drzwiach: każdy kafel nasiąkał do maksimum i podłoga zamieniała się w czerwony dywan. Teraz każdy mały blok kafli ma swój limit i kiedy nowa plama potrzebuje miejsca, ustępuje najstarsza. Nigdy najnowsza, więc świeżą krew zawsze widać.
I krew zostaje. Próbowaliśmy plam, które z czasem bledną albo rzedną, i odrzuciliśmy jedne i drugie, bo nic nie powinno zabierać krwi z podłogi, na której nikt nie walczy. Ona tylko zasycha: świeża krew jest o odcień jaśniejsza i mokra, a po mniej więcej półtorej minuty jest o dwa odcienie ciemniejsza i matowa:

Krew na ścianach
Kropla, która trafia w ścianę widoczną dla kamery, maluje kleks. Druga kropla tuż obok nie dodaje nowej plamki, tylko powiększa kleks, więc ściana po wielu trafieniach dostaje duże malowane kształty zamiast chmury kropek. Każdy kleks rzuca kilka własnych małych kropli, przez mniej więcej sekundę spływa zaciekami, a krew zbiera się u podstawy ściany.
W pierwszej wersji, gdy bohater odchodził, krew na ścianie przeskakiwała w inny wzór:

Diablo nie czyści ekranu między klatkami. Gdy kamera stała w miejscu, ściana była rysowana ponownie na tym samym kamieniu i kod, który decyduje, które piksele należą do ściany, nie potrafił ich odróżnić. Po poprawce kleks trzyma się swojego miejsca i tylko gaśnie razem ze światłem:

Ostatnim krokiem było światło. Krew na ścianie bierze teraz odcień z kamienia pod sobą, tak samo jak na podłodze, więc kleks w cieniu łuku jest ciemniejszy niż ten przy pochodni:


Ślady stóp i kałuże pod trupami
Przejdź przez kałużę, a przez następne osiem kafli zostawiasz czerwone ślady stóp. Każdy trup wykrwawia się w kałużę, która przez piętnaście sekund rozlewa się spod niego, a zabójstwo na starej kałuży powiększa ją, w jej własnym kolorze.
Kałuża rozlewa się, potem zasycha. Ślady stóp przez kałuże.
Wciśnij H i masz 1996
Wszystko to jest rysowane na grze zrobionej przez Blizzard North, która cały czas działa pod spodem, cios w cios. Tak działa suwak na górze tego wpisu, a w grze to samo robi klawisz H, w każdej chwili: jedno wciśnięcie i wracasz do 1996, a krew znika razem z nową grafiką.
Co dalej
Pracujemy nad odbudowaniem potworów w 3D, żeby gra mogła sama tworzyć ich śmierci, zamiast żebyśmy rysowali je jedna po drugiej, z wyprzedzeniem, dla potworów z Katedry. Krew jest na nie gotowa: to ta sama czerwień na każdym poziomie. Ale to historia na późniejszy wpis. Brutal Diablo jest darmowe i wychodzi na początku 2027.
Podziękowania dla DevilutionX, dzięki któremu Diablo działa na dzisiejszych maszynach i bez którego nic z tego by nie powstało, oraz dla Blizzard North, które komnatę Rzeźnika w ogóle namalowało. Więcej gore, w ruchu, jest na stronie gore, a jeśli chcesz o tym pogadać albo powiedzieć nam, co zrobiliśmy źle, wpadnij na naszego Discorda.
Wesprzyj
Brutal Diablo po premierze będzie za darmo. Rzuć grosza, a pójdzie na czas pracy nad modem, godziny GPU i kawę.
Ten mod to list miłosny do oryginalnej gry, więc nic tu nie jest na sprzedaż. Ale każda wpłata naprawdę pomaga nam ciągnąć prace dalej. Dzięki.